Koeiengek zoekt het nu in het onderwijs

Hij zag zichzelf zijn leven lang tussen de koeien werken. Toch besloot Wim van der Heijden (56) samen met zijn vrouw Mieke (56) in 2018 om hun melkveebedrijf te verkopen. ‘Toen mijn zoon begon over stoppen, zag ik dat niet zitten.’

Koeiengek

Hij wist het al toen hij op de lagere school zat: later zou hij tussen de koeien gaan werken. Wim van der Heijden noemt zichzelf een ‘koeiengek’. ‘Met tractoren heb ik nooit iets gehad,’ zegt hij, ‘met koeien des te meer.’ Hij laat een foto zien die gemaakt is in september 2019, op een van de laatste dagen dat hij nog actief was op zijn bedrijf in Bladel. Tien koeien staan op een rij, Wim staat erbij. ‘Ze hadden toen samen één miljoen liter melk gegeven,’ zegt de voormalige melkveehouder trots. Dit is het verhaal van Wim en Mieke van der Heijden, die tot 2011 een melkveebedrijf hadden in Netersel, het verplaatsten naar Bladel en in 2018 het rigoureuze besluit namen om ermee te stoppen.

130 koeien, 2 melkrobots

Honderddertig koeien en twee melkrobots hadden ze in Bladel. Het idee was dat hun twee zoons dit bedrijf ooit zouden overnemen. Ben deed de MAS en Tom de HAS, dus dat zag er veelbelovend uit. Tom wilde het bedrijf ook wel overnemen, maar hij kreeg te maken met fysieke tegenslag die het runnen van een boerenbedrijf onmogelijk maakte. En Ben besloot dat zijn toekomst ergens anders lag. ‘En je kunt niet van ze blijven verlangen dat ze al hun vrije tijd in het bedrijf steken,’ zegt Wim. Dus nam hij zich voor om zelf tot zijn 67ste door te gaan met het bedrijf en het dan te koop te zetten. ‘Ik heb er nooit iets mis mee gevonden om je leven lang tussen de koeien door te brengen.’


"Toen mijn zoon begon over stoppen, zag ik dat niet zitten."

Stress

Het zou anders lopen. Om te begrijpen waaróm het anders liep, is het goed om even terug te gaan naar wat er allemaal gebeurde nadat de Van der Heijdens in 2011 hun bedrijf hadden verplaatst van Netersel naar Bladel. Wim en Mieke waren flinke financieringsverplichtingen aangegaan, maar al snel bleek dat maar liefst twintig hectare grond onverwacht geëgaliseerd moest worden. Dat leverde gesteggel op met de provincie en er moest ook archeologisch onderzoek plaatsvinden. Terugkijkend zegt Wim dat hij in deze periode weliswaar veel zorgen had, maar dat die niet onoverkomelijk waren. ‘Uiteindelijk konden we na de nodige vertraging alsnog aan de gang en ging het goed.’ Mieke denkt dat de stress heeft bijgedragen aan nieuw onheil dat het gezin in 2013 trof: bij Wim werd reuma geconstateerd. ‘In het begin was dat lastig,’ zegt Wim, ‘maar met de juiste medicijnen kon ik het volhouden.’

‘Ik wilde doorgaan’

Geen overnamekandidaten. Fysieke tegenslag voor pa. Het zette de kinderen Van der Heijden aan het denken. Dochter Lieke zou later bekennen dat ze al langer rondliep met de gedachte dat het een goed idee zou kunnen zijn om het bedrijf te koop te zetten. Maar het was zoon Tom die het voor het eerst hardop durfde te suggereren. In januari 2018, toen Tom begon over stoppen en verkopen, zag ik dat in eerste instantie niet zitten,’ zegt Wim eerlijk. ‘Ik wilde doorgaan.’ Maar in de weken die volgden begonnen de ouders Van der Heijden beter te begrijpen waarom hun kinderen stoppen een goed idee vonden. Het bedrijf en de robots waren zeven jaar oud.

De jaren begonnen te tellen

‘Er zou een tijd komen dat de stallen moesten worden aangepast en de robots vervangen,’ zegt Mieke. ‘Dat konden we misschien maar beter vóór zijn.’ Bovendien: de jaren begonnen niet alleen voor het bedrijf te tellen, maar ook voor Mieke en Wim zelf – zeker voor Wim en zijn reuma. ‘Na die suggestie van Tom begonnen wij ons ook af te vragen: hoe zijn we er over tien jaar fysiek aan toe? Misschien was stoppen toch niet zo’n gek idee.’ In mei, vier maanden nadat Tom het idee had geopperd, hakte het gezin Van der Heijden de knoop door: het bedrijf ging in de verkoop.

"De jaren begonnen niet alleen voor het bedrijf te tellen, maar ook voor Wim met zijn reuma."

Iets betekenen voor andere mensen

Hoe ziet de toekomst van koeiengek Wim eruit? Ook al wist hij al heel jong wat hij wilde, toch blijkt hij ook wel eens nagedacht te hebben over een leven zonder koeien. ‘Ik heb altijd geweten dat als ik iets anders zou gaan doen, dat ik dan iets zou willen betekenen voor andere mensen.’ Mieke: ‘Het gaat Wim ook om het sociaal contact.’ Sinds hij werkeloos was, oriënteerde Wim zich dan ook in de zorg en het onderwijs. Aan zelfvertrouwen geen gebrek: ‘Ik kwam op zat plaatsen dat ik denk: dat zou ik ook wel kunnen. Met de medicijnen die ik nu krijg, hoop ik het nog enkele jaren vol te houden. Uiteindelijk kon ik aan de slag als instructeur bij de vmbo-opleiding Dierhouderij & Groen. Ook Mieke vond werk, zij is nu interieurverzorgster bij een medisch bedrijf. We zijn er allebei kei blij mee!’

Verwerking vergemakkelijkt

Wim van der Heijden hield lange tijd een dubbel gevoel over aan het besluit om zijn bedrijf te verkopen. Wat de verwerking van de heftige beslissing wel enigszins heeft vergemakkelijkt, vertellen Mieke en Wim, is dat hun bedrijf in een verrassend korte tijd werd verkocht. Binnen slechts twee weken nadat de advertentie was verschenen, lag er een bod van Schippers Group. Deze aanbieder van agrarische benodigdheden voor de intensieve veehouderij bleek precies te zoeken wat Van der Heijden bood: een ruim opgezette boerderij met twee melkrobots. ‘Ze maken er een demobedrijf van,’ weet Wim, ‘waar ze kunnen laten zien wat ze te bieden hebben op het gebied van melkvee.’

Begeleiding van ZLTO

En er is nog iets wat de verwerking vergemakkelijkte: de begeleiding die ZLTO bood nadat de Van der Heijdens hun besluit hadden genomen om te verkopen. ‘ZLTO deed voor ons de onderhandelingen met Schippers, maar het helpt mij ook bij mijn voorbereiding op de sollicitaties. Er komt tenslotte iets geheel nieuws op me af. Inge Meijers is een heel betrouwbaar iemand, die terugbelt als je iets wilt weten en haar zaakjes goed voor mekaar heeft.’

Vrede mee

Stoppen met het bedrijf was het meest ingrijpende besluit dat Wim en Mieke van der Heijden ooit namen. Nu hebben ze er vrede mee. ‘We moeten realistisch zijn,’ zegt Mieke. ‘We mogen blij zijn dat het gelukt is om het bedrijf te verkopen. Zeker als je ziet wat er nu allemaal op boeren afkomt.’ Wim: ‘In 2025 moet 65 procent van het eiwit in je rantsoen afkomstig zijn van eigen grond. Pas dan is je bedrijf grondgebonden. Ons bedrijf had te weinig grond om daaraan te kunnen voldoen. En dan heb ik de fosfaatrechten nog niet eens genoemd.’

Drie mensen nóg blijer

Volgens Mieke en Wim zijn er drie mensen op deze wereld nóg blijer dan zijzelf met het besluit om te stoppen. Dat zijn hun dochter en zoons. Mieke: ‘Zij zagen dat we dag en nacht bezig waren met het bedrijf. Dat zouden we niet nog jaren volhouden. Vakanties? Daar deden we nooit aan. Pas de laatste vijf jaar gingen we wel eens drie dagen achter elkaar weg, omdat we het bedrijf dan aan de kinderen konden overlaten. Maar nooit langer dan dat. Zaken gaan voor vermaak.’ Wim: ’Vanaf mijn twintigste heb ik in het bedrijf gewerkt. Maar nu denk ik: ik wil iets meer gedaan hebben dan heel mijn leven tussen de koeien te hebben gezeten.’

Deel in je netwerk