Weginspecteur Henk van Esch
‘Weginspecteur Henk van Esch beschermt al 20 jaar de weggebruiker’
De 15 weginspecteurs die op de provinciale wegen in Brabant te vinden zijn, hebben één ding gemeen: hun enorme passie voor het vak. Dat geldt zeker ook voor Henk van Esch. Vanuit het Steunpunt Eethen trekt hij er dagelijks op uit om te zorgen voor veiligheid en doorstroming op de weg. “Ik had als boerenzoon ook kunnen gaan boeren, maar ik wilde per se weginspecteur worden. Ik heb er in 20 jaar tijd nog geen seconde spijt van gehad.”
"Het speelveld is heel erg veranderd"
We treffen Henk op de N267 met een schop in zijn hand. Hij heeft net een aangereden kat van de weg afgehaald. “Ik kreeg een oproep van de verkeerscentrale dat er een dood dier op de rijbaan lag en ben er meteen op afgegaan. In dit geval had ik de weg deels kunnen afzetten, maar dat was niet nodig. Een kwestie van afwegen en risico’s inschatten, met altijd als stelregel: eigen veiligheid eerst.” Hij loopt naar zijn opvallende, felgele dienstauto en verruilt de schop voor een gieter en een bezem. “Met een biologisch reinigingsmiddel maak ik nog even het wegdek schoon, anders kunnen auto’s gaan schuiven door het dierlijk vet. Dat moeten we natuurlijk niet hebben.”
Papierwerk
Met de foto’s op zijn mobiele telefoon rijden we door naar het steunpunt verderop voor de administratieve afhandeling. Want ook dat is onderdeel van de taken van de weginspecteur. “Van elke melding waarvoor we de weg opgaan, maken we in ons registratiesysteem een verslag met foto’s”, vertelt Henk bij de koffie. “Dat hoort bij ons werk, en het maakt het ook wel weer divers.”
Ook bij de afhandeling van aanvragen voor het leggen van kabels en leidingen komt het nodige ‘papierwerk’ kijken. De provincie verleent hiervoor als grondeigenaar de vergunningen, en daar gelden spelregels voor. Hoe ver moet het nutsbedrijf of KPN bij de verharding weg blijven? Hoe diep moeten de leidingen komen te liggen? En moet daarvoor dan geboord of gegraven worden? “Wij hebben hierin een adviserende rol”, vertelt Henk. “En we houden toezicht op de doorstroming en veiligheid van het verkeer bij de uitvoering van de werkzaamheden.”
“Op zo’n moment is het aan mij om kalm te blijven en de rust te bewaren.”
Wekelijkse schouw
Wat de weginspecteurs ook doen, is een wekelijkse schouw. Elke inspecteur heeft daarvoor de verantwoordelijkheid over een aantal provinciale wegen. Wekelijks rijden ze deze N-wegen langs om te kijken of alles nog veilig is. Ze letten bijvoorbeeld op gaten of scheuren in het asfalt, kapotte geleiderails, scheve verkeersborden en straatverlichting die niet werkt. Ook kijken ze of het groen langs de wegen niet te hoog is en of de goten en kolken goed water afvoeren. Soms zien ze ook illegale reclameborden, gedumpt afval of zelfs een verloren lading autobodemplaten. Henk: “Als we iets constateren, geven we dit meteen door aan onze vaste aannemer of de politie, zodat het snel kan worden opgelost. Zo zorgen we ervoor dat de weg veilig blijft.”
Zwart randje
In de keuken van het steunpunt prijken op het prikbord aan de wand foto’s van ernstige incidenten; de afbeeldingen liegen er niet om. Ze staan blijvend op het netvlies van de weginspecteur. “Dat is het zwarte randje van ons werk”, zegt Henk. “Alles wat we doen draait om het beschermen van de weggebruiker. Als iemand dan ernstig gewond raakt of overlijdt bij een ongeluk, hakt dat er wel in.” Zo kreeg hij een tijdje geleden een melding van een frontale aanrijding. “Het was hier 2 kilometer vandaan, dus ik was als eerste hulpdienst ter plaatse, nog voor de brandweer. Omstanders waren de jonge vrouw uit de personenauto al aan het reanimeren. Binnen een paar minuten stond daar ineens haar vader. En ondertussen probeerde een persfotograaf dichtbij te komen om de reanimatie vast te leggen. Dan lopen de emoties wel even hoog op, ja. Op zo’n moment is het aan mij om kalm te blijven en de rust te bewaren.”
“Blijf achter het stuur van je telefoon af, dat is echt een moordwapen”
Goed naar huis
Na zo’n heftig incident is support van collega’s belangrijk. Henk belde met een collega, en een andere kwam nog naar de plek van het ongeluk. “Dan voel je je wel gesteund. Soms blijf je ook bewust langer ter plaatse om het voor jezelf af te kunnen sluiten. Dat is belangrijk, dat je weer goed naar huis kunt.”
Ook als het gaat om agressie op de weg, staan de collega’s daarna voor elkaar klaar. “Ten opzichte van 20 jaar geleden is het speelveld heel erg veranderd, met steeds meer agressie. Ik heb weleens tegenover iemand gestaan die behoorlijk agressief was, omdat hij niet wilde dat we na een aanrijding zijn auto gingen bergen. Dat is heel intimiderend, kan ik je zeggen. We hebben bij ernstige incidenten ook steeds vaker met drones te maken die inzoomen op wat de hulpdiensten doen. Ongelooflijk vind ik dat, net als die persfotograaf. Zoiets doe je gewoon niet.”
Moordwapen
Henks boodschap richting weggebruikers is glashelder: hou je ogen op de weg en gedraag je zoals het hoort. “Ga niet bumperkleven, maar hou een veilige afstand en voeg op tijd in. Gewoon de standaard dingen. En blijf achter het stuur van je telefoon af, dat is echt een moordwapen. We hebben op de N279 zelfs een keer een automobilist gehad die achter het stuur van zijn Tesla op zijn laptop zat te werken! Er werd aan de weg gewerkt en die man knalt zo op de botsabsorber – een vrachtwagen met een stootkussen om botsingen op te vangen. Hij snapte er helemaal niks van, want zijn auto deed normaal alles zelf. Ik heb hem toen wel even duidelijk gemaakt dat zijn focus in welke auto dan ook op het verkeer moet liggen en niet op zijn laptop.”
Deel deze pagina via