Weginspecteur+ Eric Walkier
WIS+’er Eric Walkier houdt het hoofd koel
24 uur per dag gebeurt er van alles op en langs de provinciale wegen van Brabant. Er worden kabels en leidingen gelegd, bermen gemaaid, wegen onderhouden, evenementen voorbereid. Al deze activiteiten vragen om passende verkeersmaatregelen. Voor de weginspecteurs betekent dat: vooruitdenken en het hoofd koel houden. Dat is WIS+’er Eric Walkier op het lijf geschreven. “Ik heb als oud-marinier en -politieagent veel situaties meegemaakt waarin je geen tijd hebt om te twijfelen.”
"Gelukkig kan ik goed loslaten wat ik meemaak."
We treffen Eric in het steunpunt in Uden. Hier én vanuit het steunpunt in Oud-Gastel werkt hij niet alleen buiten op de weg, maar regelt hij achter het beeldscherm ook de vergunningen, verkeersmaatregelen, transport-begeleiding en gladheidscoördinatie. “Het mooie aan dit werk is dat je ’s ochtends nooit weet wat je ’s middags doet”, zegt hij. “Dat houdt het lekker dynamisch – ook omdat ik als WIS+’er te maken heb met de hele schil om ons heen: van aannemers, hulpdiensten en nutsbedrijven tot juristen, verkeersdeskundigen en de verkeerscentrale.”
Extreme situaties
Voordat Eric anderhalf jaar geleden weginspecteur werd, had hij al een heel leven achter de rug. Op z’n zeventiende kwam hij als kok terecht bij de marine. Al na twee weken werd hij gevraagd om marinier te worden. Vijf keer werd hij uitgezonden, onder meer naar de Golfoorlog en Joegoslavië. Daarna maakte hij de overstap naar de politie. Het waren intensieve tijden, waarin hij leerde te handelen onder druk in de meest extreme situaties. Die ervaring neemt hij nu mee op de weg. “Ik kan snel schakelen, zonder me gek te laten maken. En gelukkig kan ik ook goed loslaten wat ik meemaak. Ik ben totaal niet gelovig, maar in Koeweit zei een dominee tegen mij: ‘Onthou, wat hier gebeurt is niet van jou’. Dat probeer ik nieuwe collega’s hier ook mee te geven.”
“Voordat er ook maar één schop de grond in gaat, wordt een gebied eerst gescand op bommen.”
Vergunningverlening
Een groot deel van zijn werk bestaat uit vergunningverlening. Als er langs een N-weg (provinciale wegen beginnen met een N-) bijvoorbeeld een glasvezelkabel moet worden gelegd naar een woning, moet daarvoor gegraven worden op grond van de provincie. “Ik regel dan de vergunning en controleer of de verkeersmaatregelen veilig zijn”, legt Eric uit. “Alles wat we daarbij invoeren zet ik in Melvin – het systeem dat gekoppeld is aan navigatie-apps als Google Maps en Flitsmeister voor omleidingen en snelheidsbeperkingen. Via de navigatie ziet de automobilist dan wat er verderop aan de hand is. Bij het leggen van dat ene kabeltje komt dus inderdaad heel wat kijken: gele borden, afzettingen, omleidingen. Alles voor de veiligheid en doorstroming op de weg.”
Duizendponder
Bij wegwerkzaamheden denk je al snel aan asfalteren en omleidingen. Maar voordat er ook maar één schop de grond in gaat, wordt een gebied eerst gescand op bommen. “Dat is standaardprocedure”, zegt Eric. “Begin oktober is op vliegbasis Gilze-Rijen nog een duizendponder uit de Tweede Wereldoorlog aangetroffen. De Explosieven Opruimingsdienst liet ons zien hoe ze met historische luchtfoto’s uit Amerika precies kunnen zien waar ooit bommen zijn gevallen – en waar er dus nog onontdekte exemplaren kunnen liggen. Ook hier geldt: veiligheid voor alles.”
“Het is de toon die de muziek maakt.”
Exceptioneel transport
Naast gladheidscoördinator – waarbij hij verantwoordelijk is voor de strooi-acties bij gladheid – is Eric ook coördinator voor ‘exceptioneel transport’ op de provinciale wegen in zijn gebied. Hierbij gaat het om grote transporten die buiten de standaardmaten vallen. “Die komen bij ons binnen via de RDW, de Rijksdienst voor het Wegverkeer. Als een vrachtwagen breder of langer is dan toegestaan, moeten er begeleidende voertuigen meerijden. Soms mag het vervoer alleen ’s nachts gebeuren, soms moet een route worden aangepast omdat het transport te zwaar is voor een brug. Wij bekijken of en hoe het veilig kan.”
Wekelijkse schouwroutes
Net als elke weginspecteur rijdt ook Eric wekelijks zijn schouwroutes: het controleren van de staat van de weg, de verkeersborden en het groen. Elke inspecteur heeft daarvoor een aantal N-wegen onder zijn hoede, die hij minimaal één keer per week moet rijden. Hun bevindingen zetten ze in het verkeersbeheersysteem. “Dat is óók een juridisch verhaal”, zegt Eric. “Als er later claims of schadegevallen zijn, kunnen wij aantonen dat we actief toezicht hielden en er op dat moment niks aan de hand was. Constateren we tijdens de schouw dat er iets niet in orde is, dan maken we een calamiteit aan en lost onze vaste aannemer dat zo snel mogelijk op.”
Evenementen en oefeningen
Als WIS+’er sluit Eric ook aan bij verkeersplannen voor grote evenementen, zoals Decibel en Awakenings in de Beekse Bergen. “Dan zit ik aan tafel met organisatoren, verkeersdeskundigen en hulpdiensten. We kijken samen: wat als het regent? Waar moeten de bussen parkeren? Hoe zorgen we dat bezoekers in- en uitstromen zonder chaos? We zijn tijdens Decibel ook ’s nachts een kijkje gaan nemen. Gewoon om te checken of de veiligheid gewaarborgd was, want het gaat bij zo’n evenement wel om tienduizenden mensen. We waren ook betrokken bij de grootschalige evacuatie-oefening voorafgaand aan het evenement. De verkeersafhandeling bleek via Rijkswaterstaat naar ons te lopen. Heel onlogisch, want de wegen rondom het park zijn van de provincie. Dat is dus aangepast.”
Maquette-training
Ook intern worden situaties geoefend. Twee keer per jaar krijgen de weginspecteurs maquette-training met Lego. “Dan bouwen we een maquette en simuleren we een ongeluk”, vertelt Eric. “Met elkaar bespreken we hoe we bijvoorbeeld omgaan met een ongeluk op de weg. We evalueren dan ook eerdere gevallen. Hoe heb je dat toen aangepakt? Waarom heb je het zo gedaan? Van die verschillende perspectieven leer je veel.”
“Mensen kunnen wel bij de hand zijn, maar dat ben ik ook.”
Duidelijk en direct
Van de toenemende agressie op de weg heeft Eric zelf weinig last. Dat heeft volgens hem veel te maken met houding en toon. “Mensen kunnen wel bij de hand zijn, maar dat ben ik ook. Ik ben behoorlijk duidelijk en direct, dat hoort bij mij, maar ik gebruik ook humor. In plaats van iemand toe te spreken met ‘u moet dit en dat’, vraag ik gewoon: ‘Vind je dit nou echt slim wat je doet?’ Dan confronteer je iemand met z’n eigen gedrag, zonder het groter te maken dan het is. Het is de toon die de muziek maakt. De boodschap komt dan vanzelf wel binnen.”
Deel deze pagina via