Guus’ glazen bol

Door Laetitia Schilperoort


Als ik aan de avondklok denk, denk ik aan Guus. Logisch, “de dagen zijn kort hier, de nacht begint vroeg”. Hij voorzag waarschijnlijk alles in een glazen bol, daarom zingt hij ook al jaren dat de wereld dicht gaat.

De wereld is inderdaad dicht, potdicht. En de avondklok tikt. Voor sommigen tikt hij blijkbaar te hard naar hun zin. Zij gaan de straat op, om dingen kapot te maken. En ik scháám me kapot. Ik schaam me kapot als ik op een dinsdagmiddag in een teams-vergadering zit. Wees gerust, niet voor mijn collega’s. Wel voor de berichtgeving op mijn telefoon. Voor wat er in staat. Het ene na het andere waarschuwingsappje flitst binnen. De school, die zegt dat ze contact houdt met de veiligheidsraad. De noodopvang, die ouders vraagt hun kinderen vroeger op te halen. De buurtapp, die meldt dat per direct de winkels sluiten. De winkels zelf timmeren hun ramen dicht. Empel wordt bedreigd door een stel dolgedraaide relschoppers. Ja echt, vredelievend Empel, dorp met amper 7000 inwoners, is plotseling bestempeld tot noodverordeningsgebied. Deze dreiging van gevaar, het gevoel van onrust en onbehagen… het lijkt ergens op. Het was een vrijdagmiddag in het najaar van 2019; ik was aan het werk op het provinciehuis. Duizenden boze boeren omcirkelden het gebouw. Ik probeerde wel te werken, maar het constante gevoel van niet-helemaal-veilig-zijn, de honger naar informatie, het elke keer naar buiten kijken en steeds opnieuw alle nieuwskanalen checken, was niet bepaald goed voor mijn concentratie. En ergens de laatste tijd, als gevolg van deze dingen, ben ik me dus gaan schamen. Voor ‘onze’ relschoppers en agressievelingen. Maar ook voor mijn Nederlanderschap. En ook voor de er-is-nooit-iets-goed-en-altijd-wat-te-zeuren-landgenoot. Ik krijg gewoon de neiging om weg te gaan. Maar waar kan ik heen? De wereld is nog dicht ook. Op dinsdagavond lees ik op teletekst dat boeren aan burgemeesters hun hulp aanbieden. Ze willen met trekkers de steden beschermen, om zo relschoppers geen kans te geven. Ineens wordt het een verhaal met twee gezichten. Van boze boeren tegen het gezag naar beschermende boeren, samen mét het gezag. En vandaag is Nederland het eindelijk ergens over eens, het gedrag van de relschoppers kan niet door de beugel. Er is een keer geen zeiken op alles om niets. Ik voel me slecht over mijn schaamte. De boeren hebben twee gezichten, de Nederlander heeft twee gezichten… Zou het me lukken om mijn schaamte óók een ander gezicht te geven? Ik probeer van alles. Beeld me in hoe trots ik ben. Praat me suf over mijn schaamte, omdat het schijnt dat dat soms helpt. Maar helaas… ik wil nog steeds weg en heb getwijfeld over België. Maar niet zo lang. Want naar aanleiding van de door relschoppers gemolesteerde stad Den Bosch, komt op social media een hashtag voorbij: #mijnBosscheharthuilt. En als ex-inwoner van hartje binnenstad doet al dat huilen me toch wel wat. En dan, op een avond vóór het ingaan van de klok maak ik een wandeling, alleen, door een veel te stille stad. Mijn stad die de vorige avond zo moedig en saamhorig werd beschermd, deze keer door Bossche voetbalsupporters, opgesteld tot de rand van Empel aan toe. Het is me ineens volkomen duidelijk waar ik heen kan. Brabant. Want daar…

Laetitia Schilperoort