Thea Neijs vertrekt: ‘Altijd eer gehad van m’n werk'

Thea Neijs was een bekend gezicht in de organisatie. Als medewerker van het Team evenementen een bekende verschijning: een goed verzorgde dame, punctueel , nauwgezet, en goed in het organiseren. Ook dit gesprek heeft ze voorbereid met een lijstje. Over sfeer, teamwork en het nieuwe leven.

Thea: 'Dat zou ik graag anders willen aanpakken'

Het begin: een outplacement

Thea: ‘Ik ben medio ‘96 bij de provincie begonnen. Ik werkte daarvoor bij het parket van de Procureur Generaal (PG) hier in Den Bosch, dat was Gonsalves, in die tijd bekend als harde crime fighter, gericht op de zware georganiseerde criminaliteit. In verband met opheffing van het Parket van de Procureur-Generaal in Den Bosch, kwam ik in het kader van een outplacement terecht in het provinciehuis. We hadden toentertijd regelmatig contact met het Kabinet van de commissaris van de Koningin. Ik kwam bij de afdeling WEC, Welzijn Educatie en Cultuur, bij afdelingshoofd Jacques Jochems. Peter van Gurp, toenmalig directeur REW, had aangegeven dat ze daar wegens langdurige ziekte wel een secretaresse konden gebruiken.

‘Ik heb het een week aangekeken, en toen Jacques Jochems vroeg wat ik ervan vond zei ik dat ik niet gewend was op deze manier te werken, dat ik het graag anders zou willen aanpakken. Ik was de strakke structuur van Justitie gewend. Jacques zei: ‘Dat wil ik al jaren, regel het maar.’ Samen met Karin van de Wetering zijn we gaan kijken hoe er structuur en meer efficiëntie in kon komen. Na anderhalf jaar zei Jacques tegen mij dat het voor mij beter was verder te kijken in de organisatie, anders zou ik het daar snel gezien hebben en ongelukkig worden op mijn werkplek. Toen kwam ik bij Arie Hofman van Economisch-bestuurlijke zaken (EBZ) terecht, bij economische promotie. Daar heb ik voor het eerst kennisgemaakt met het organiseren van evenementen, dat was echt heel erg leuk. We hadden best budget, en konden zo hele mooie, bijzondere evenementen neerzetten. Zo hebben we in het Evoluon in Eindhoven een mooi evenement rond innovatie neergezet, rond 2000, toen al ja! Een geweldig evenement, het Evoluon leent zich daar ook uitstekend voor, door de vorm, de ringen, je kon met licht werken. Daar hebben we met het projectteam echt iets bijzonders van gemaakt.

The future in red and white

‘Of neem The future in red and white, een symposium rond de 400-jarige handelsbetrekkingen tussen Japan en Nederland. De Bois-le-duc was compleet omgezet in Japanse sfeer, de Japanse ambassadeur en zijn gevolg waren hier, gedeputeerde Helmi Huijbregts liep te stralen van tevredenheid en trots, zelfs statenleden kwamen kijken wat er gebeurde! Maar ik heb altijd eer gehad van m’n werk, of het nou een klein of groot evenement was.'

Thea: ...ja, meer samen waren, elkaar dingen gunden, als eenheid.'

Eén bureau

‘Toen bleek dat er op verschillende plekken én manieren in de organisatie evenementen werden georganiseerd, vond de toenmalige directie onder leiding van Wil Rutten, dat het anders moest. Dat speelde, als ik het mij goed herinner, rond 2011. Als rapporteur en kwartiermaker werd Anton Minneboo benoemd, die er één evenementenbureau van moest maken. Zo werden we één club. Jan-Hein Sloessen heeft het verder uitgewerkt en geformaliseerd, en trok onder meer Nathalie Brekelmans daarvoor aan. Die heeft er een echt evenemententeam van gemaakt.

‘Mijn ding was het organiseren van evenementen voor ons bestuur. Ik had vaak wel in m’n hoofd hoe ik het zou willen, en stond er ook open voor als iemand ideeën of suggesties had. Zo’n idee werd dan samen met een projectteam uitgewerkt. Mijn taak als projectleider was er voor zorgen dat het conform de wens van de opdrachtgever werd uitgevoerd en dat alles vlekkeloos verliep. En het moest goed zijn, kwaliteit hebben! Het hoeft niet duur te zijn hoor, ik heb het toegewezen budget altijd kunnen verantwoorden, en heb me van het begin af altijd gerealiseerd dat je met belastinggeld werkt. De waardering krijg je van de bezoekers én de bestuurlijke opdrachtgevers.

Verzakelijken

‘Ik zie wel een verandering in onze organisatie. De sfeer in de beginperiode, de gemoedelijkheid, het samen… ik heb het idee dat we vroeger meer… ja, meer samen waren, elkaar dingen gunden, als eenheid. Ik merk dat we de laatste jaren aan het verzakelijken zijn. Dat heeft ook zijn grenzen, want Brabant is Bourgondisch en gemoedelijk. Tenminste, zo zie ik het. En dat mis ik nu wat in de organisatie. Ik heb het idee dat het uit balans is Dat is jammer, want die gemoedelijkheid hoort bij onze cultuur.

Foto hierboven: op 24 maart nam Thea 'live' afscheid nemen van haar collega’s Nathalie Brekelmans, Floortje Claassen, Kristel Heeterbeek en Judith Vinkenvleugel tijdens een wandeling in de Loonse en Drunense duinen. Voor iedereen was er een roos met een persoonlijk bedankje.

‘Dat merk je aan collega’s, hoe ze hier rondlopen en in hun vel zitten… af en toe heb ik het idee dat er minder motivatie is. Corona kan daar ook debet aan zijn. Hopelijk komt de motivatie na corona weer terug. Het vraagt ook wat van onze directie en management om daar alert op te zijn. Het is toch een groot deel van je leven dat je werkzaam bent, en dan is het fijn dat het zo aangenaam mogelijk is. En niet alleen bij evenementen!

Knoop doorgehakt

Met kerst heb ik de knoop doorgehakt en besloot ermee te stoppen. Ik had geen zin meer in allerlei veranderingen die gaande zijn in de organisatie, en die ook hun invloed hebben op ons team. Het paste niet meer bij mij. Ik heb in april mijn 63e verjaardag gevierd, en 1 mei was een mooi moment om uit dienst te gaan. Het is goed zo. In het begin voelde het beetje dubbel, want deze organisatie heeft me ook allerlei kansen gegeven. Je kunt binnen één organisatie werken, en stappen zetten. Ik heb ruim 24 jaar op een prettige manier in diverse functies mogen functioneren en telkens met veel plezier samengewerkt met leuke en bevlogen collega’s, én betrokken bestuurders. Ik ben 4 jaar eerder gestopt. Ik wil nog leuke dingen doen, nu kan het allemaal nog. En geld is maar geld hè. Nu genieten, en gewoon gelukkig zijn. Dat is zeker zo belangrijk. Ik heb vorig jaar een opleiding voor personal shopper afgerond – je adviseert iemand bij het kopen van kleding. Ik ben nu de verdiepingsslag aan het maken, een opleiding voor kleurconsulent, vind de kleur die bij jou past, je mooier maakt. In het najaar volgt de opleiding stijladvies. Dan heb ik ze alle drie: kleur, stijladvies en personal shopper. Collega’s die hiervoor belangstelling hebben of iemand kennen die dit leuk vindt, weten me wel te vinden! Ik kan straks zelf mijn tijd indelen. We gaan vaker weekendjes weg, mijn man is al met pensioen, dus we kunnen nu meer dingen samen doen.

Afscheid

Op 31 maart had ik mijn laatste werkdag met mijn team in een Teamsmeeting, waar als verrassing ook Wim van de Donk bij was. Die was zo lief om in zijn drukke agenda een kwartier vrij te maken, ontzettend leuk, dat vergeet ik nooit meer! En de antwoorden op mijn afscheidmails waren ook geweldig, zoveel lieve, leuke en warme reacties… heel verrassend! Dat had ik waarschijnlijk nooit zo beleefd als ik een gewoon afscheid had gehad.

Ik zou het zeker leuk vinden als alle pensionados uit de coronatijd nog een keer allemaal hier (in het provinciehuis) zijn, en collega’s mogen uitnodigen. Een afscheid is jouw laatste herinnering aan een organisatie, dat moet bijzonder en fijn zijn. Als de gelegenheid nog komt dan zou dat heel leuk zijn... maar ik ga het niet meer organiseren!

Jan van Gompel

Fotografie: John&Monique Claassen