John & Monique Claassen onder de maretak

In een boom langs het fietslaantje naar het provinciehuis hangt al 2 jaar een maretak. Deze plant staat symbool voor eeuwig leven en vruchtbaarheid. Op kerstmarkten mag je onder de maretak iemand straffeloos kussen. Een mooie aanleiding om liefdeskoppels bij de provincie te portretteren. Deze keer John en Monique Claassen. Door Nawal Jerraoui.

Kriebels op de werkvloer

Voor de liefde tussen Monique en John gaan we terug naar de jaren ’80. Het startte allemaal op het provinciehuis. In 1980 begon Monique als 17-jarige jonge dame bij het toenmalige bureau Paspoorten en Rijbewijzen. In die tijd was de provincie nog verantwoordelijk voor het uitgeven en schrijven daarvan. John startte een paar jaar later bij hetzelfde bureau als Monique. In ’83 of ’84, ze weten het niet meer precies. “Monique viel mij wel op, want ze werkte heel hard. Ik dacht vaak: da’s een goeie.” John heeft maar heel kort bij Paspoorten en Rijbewijzen gezeten, steeds kreeg hij weer een andere klus bij diverse bureaus, zoals Archief en Communicatie. Totdat hij bij automatisering terecht kwam, het huidige ICT, waar hij nog steeds met veel plezier werkt. Monique werkt tegenwoordig als projectondersteuner bij bureau Cultuur.

Nieuwjaarsborrel

Na hun eerste ontmoeting, duurde het overigens nog een paar jaar voordat ze samen gingen daten. “We zagen elkaar in die jaren niet zoveel omdat ieder op een andere afdeling werkte”, zegt Monique. Maar na de nieuwjaarsborrel in ’88 durfde ze het aan om John mee uit te vragen. “Ik vond het gewoon een knappe vent, rustig en ik kon er ook heel erg mee lachen“, zegt Monique. "Hij zag er ook heel erg goed uit, en nog steeds", zegt ze heel trots. Andersom vond John Monique een heel erg leuke, spontane en behulpzame meid. Sindsdien zijn ze bij elkaar. Tien jaar later, 31 augustus 1998, bezegelden zij hun liefde met een huwelijk.

Liefde voor de stad

Monique en John zijn echte Bosschenaren. Ze zijn er beiden geboren en getogen. Eind jaren ’90 zetten ze toch de stap om te verhuizen naar Schijndel. Ze hadden een droomwoning gekocht, maar na 8 jaar begon het toch weer te kriebelen. “De woning was prachtig en erg fijn, maar we gingen voor elk wissewasje steeds naar Den Bosch, soms wel 3 keer op een dag”, zegt Monique. “Ja, in het begin denk je, ik ga de middenstand steunen dus ik haal een spijkerbroek hier. Nou die heb ik maar 4 keer aangehad, de keren erop gingen we toch maar shoppen in Den Bosch”, zegt John lachend. “Hier heb je alles, zegt Monique.“ onze families, vrienden, ons werk en de gezellige binnenstad”. Ze wonen nu ook niet voor niets in een heerlijke woning in de binnenstad, waar ze alles bij de hand hebben.

John & Monique: ''Hier heb je alles'

Coronatijd

John en Monique zagen elkaar op het werk niet zo vaak. Dat hielden ze bewust altijd gescheiden. Maar toen kwam corona…“ Oh, maar wij vinden het niet erg om tijdens deze periode samen thuis te werken. We vinden het hartstikke gezellig, zegt Monique. “Het scheelt natuurlijk ook, omdat we elk een eigen plekje hebben waar we ongestoord kunnen werken. Maar, we zoeken elkaar nu wel op om samen te lunchen en tussendoor een wandeling te maken.“ John vult hierop aan: “In de beginperiode hebben we alle tips ter harte aangenomen, zoals de wekker zetten en je aankleden net zoals je naar je werk gaat. Ik kan hier prima mijn werk doen. Via Teams heb ik goed contact met mijn collega’s en om werkzaamheden door te nemen delen we het scherm en dat werkt goed.” Hoewel Monique het gezellig vindt met haar John mist ze haar collega’s ontzettend. Het thuiswerken maakt het uitoefenen van haar werk soms lastig. “Ik moet nu veel meer moeite doen om aangehaakt te blijven. Normaal gesproken als je op kantoor de hele dag met je collega’s zit, dan komt er zoveel informatie binnen. Dat mis je nu. Maar goed, ik merk wel dat het nu veel beter gaat dan in de beginperiode. Als straks corona voorbij is zal ik waarschijnlijk ook wat meer thuis blijven werken. Het is niet nodig 4 dagen per week naar het werk te gaan.”

Betoverend Japan

. Door corona hebben ze dit jaar geen verre reis kunnen maken, maar de afgelopen twee jaar zijn ze naar Japan gegaan. Dit is voor hen het mooiste land dat ze ooit in hun leven hebben bezocht. Het land heeft hun beide harten veroverd. “In het begin vonden we het wel spannend, hoe gaan de mensen ons verstaan en hoe gaan wij hen verstaan, zegt John. Maar dat ging goed. John was zo enthousiast over de taal dat hij vorig jaar na zijn reis zelfs Japanse les heeft gevolgd. “De letters lezen en schrijven lukte mij wel, de betekenis erachter is toch wel een uitdaging.” Ze hebben daar enorm genoten van het eten en van de Japanse gewoontes. “Natuurlijk weet je ook dat er een andere kant is, als je er zou wonen en werken. Maar als je er als reiziger naar toe gaat, dan is het fantastisch. Het smaakt naar meer.” Zodra corona en de Olympische Spelen voorbij zijn, willen ze weer een reis boeken naar Japan.

Het perfecte plaatje

In hun vrijetijd onderneemt het stel ook veel dingen samen, zoals koken, hardlopen, wandelen en natuurlijk fotografie. Als je Monique en John kent dan weet je misschien ook dat ze veel foto’s maken voor de interne communicatie zoals PiB of bijeenkomsten. Die liefde voor fotografie ontstond bij John en heeft hij dit later bij Monique aangewakkerd. Ze hebben inmiddels een prachtig portfolio die je op hun website kunt bewonderen. Er is één ding wat ze niet samendoen en dat is zingen. Oud-collega Jan Roosen was op zoek was naar een zanger met een Aziatisch uiterlijk voor een amateur versie van de musical Miss Saigon. “Hij vroeg op een dag aan mij of ik kon zingen. Ik zei toen, ja onder de douche.” Op verzoek van Jan heeft John auditie gedaan en werd aangenomen. Hij speelde diverse kleine rolletjes in die musical. Daarna is hij gestart bij een a-capella groep, eerst in Den Bosch, later in Utrecht bij vocal group Be Sharp!, John zingt hier al zo’n 20 jaar.

Liefdesboodschap

Op de vraag: wat is de kracht van hun liefde, antwoordt het liefdeskoppel: “Open en eerlijk zijn en goed naar elkaar luisteren, zegt Monique. “Ook is het belangrijk om veel plezier met elkaar te maken en positief te blijven, vult John haar aan. “Wij genieten van het leven, niet alleen van grote dingen maar ook van de kleine dingen, zoals de paddenstoelen in het bos of van het zien van een mooie ijsvogel”.

Nawal Jerraoui