50 JAAR

PROVINCIEHUIS

Buren en bouwers

aan het woord

CHRIS VAN PINXTEREN

Acrobatische toeren tijdens de bouw


'Ik heb hier gewerkt toen het gebouw in de opbouwfase was. Het was een kale betonnen toestand. Ik moest de goten monteren aan de plafonds waar later de bekabeling in weggewerkt zou worden. Het was ontzettende koud, want alles was open. Er zaten geen ramen in en geen zijwanden. Er was altijd wind. Daarvoor werkte ik in de flats tegenover het provinciehuis. Het provinciehuis is opgebouwd met bekisting waarin beton werd gestort. Iedere dag kwam er weer een stukje bij. Dat was spectaculair om te zien.

Als het schafttijd was wilde je graag snel naar beneden, je opwarmen in de keet. Dat ging met een bouwlift met houten bekleding, maar daar konden maar een paar man in. Als je pech had moest je lang wachten. Dan rende je in rondjes via de brandtrap naar beneden, want de schaft duurde maar een half uurtje.

Kou


De kou is me altijd bijgebleven. Na deze klus ben ik de bouw uit gegaan. Het bleek niet mijn droombaan. De bouw was toen ook veel minder goed beveiligd. We begonnen op de bovenste etage en werkten zo naar beneden. Een man haalde acrobatische toeren uit en sprong van de ene verdieping naar de andere.

Ik stond op de steiger en zag hem springen. Hij kwam maar net goed terecht op een betonnen balk die uitstak. Het was levensgevaarlijk natuurlijk, maar het is wel een spectaculair verhaal om ’s avonds mee thuis te komen. Achteraf gezien heb ik toch aan een mooi en interessant project meegewerkt.'

EEP BRONKHORST

Muur en cultuur


‘Niet de muur maar de cultuur bepaalt hoe wordt samengewerkt’. Een citaat van Eep Bronkhorst. Eep heeft zich als hoofd van de Facilitaire Sector meer dan 15 jaar ingespannen om het provinciehuis in goede conditie te houden. ‘En’, zegt Eep, ‘met betrokken collega’s, en veel plezier! Een monumentaal gebouw met een bestuurscentrum en een imposante hal en Bois-le-duc zaal voor evenementen en ontmoeting, en een toren met 600-800 werkplekken. Hij is nu 70, en 5 jaar met pensioen. Na zijn provinciale loopbaan was hij de laatste 12,5 jaar directeur van een woningcorporatie in Lelystad. En pas onlangs is hij gestopt als voorzitter van de Stichting Minitopia, de bekende tiny house-woonwijk in ‘s-Hertogenbosch. Eep: ‘Bouwen en gebouwen blijven mijn aandacht houden hoor!’

Vernieuwing


Hij vervolgt over het provinciehuis: ‘Inmiddels meer dan 25 jaar geleden ontstonden vanwege een sterke groei van de organisatie huisvestingsknelpunten. Ook andere zaken, zoals de kwaliteit van het binnenklimaat en de ICT-infrastructuur, waren op dat moment aan vernieuwing toe. Dit heeft toen geleid tot aanvullende nieuwbouw, en aansluitend een eerste ingrijpende renovatie van vooral het kantoorgedeelte.

‘Doel van deze renovatie was het realiseren van een flexibel kantoorconcept met werkplekken op maat.

In de praktijk bleek dit niet eenvoudig, omdat uiteindelijk niet de muur maar de cultuur bepaalt hoe wordt samengewerkt. Uiteraard hebben we hierbij de opdracht van de commissaris van de Koningin en het bestuur niet uit het oog verloren, om de uitgangspunten voor het ontwerp en de beeldkwaliteit van het provinciehuis te respecteren. Inmiddels is het provinciehuis opnieuw aangepast aan de mogelijkheden en wensen en eisen van de huidige tijd, en is telewerken gemeengoed geworden.’

Omdenken


‘Het was dus rond die tijd dat de verkenning begon naar concentratie- en overlegplekken voor die medewerkers. Daarmee zouden we ook het liftgebruik terugbrengen, dat was één van de lastigste problemen. Maar dat omdenken in werkplekken betekende ook wat voor het management, dat nog erg stuurde op bijvoorbeeld de zichtbaarheid van hun medewerkers. Zo'n omslag van cultuur en managementstijl was lastig, het waren moeilijke discussies.’

Honkvast


‘Tijdens de eerste renovatie bleek dat ook medewerkers erg gehecht waren aan het provinciehuis. Om te kunnen renoveren moest tijdelijk ruimte gemaakt worden. Niemand wilde echter het provinciehuis verlaten, er volgde luid protest. Met grote moeite lukte het uiteindelijk om een organisatieonderdeel ergens anders te huisvesten. Bijzonder was dat deze collega’s ná de renovatie niet wilden terugkeren in het provinciehuis. Met het zingen van een protestlied voor de GS-kamer wilden ze het bestuur van dit voornemen af laten afzien. Want volgens die medewerkers ‘was het echt beter om op afstand van het bestuur te functioneren’. In dit geval besloot GS echter dat niet de cultuur, maar de muur bepaalde waar er wordt (samen-)gewerkt!

‘Ik koester mooie herinneringen aan mijn tijd bij de provincie en het bijzondere gebouw. Vol trots heb ik vele mensen in het gebouw rondgeleid. Ik ben er van overtuigd dat het provinciehuis ook de komende 50 jaar als modern monument te bewonderen zal zijn.’

THEA SCHOFFELMEER

Vroeger was het groener


‘Ik woon al jaren tegenover het provinciehuis. Ik ben wel eens binnen geweest hoor, met open dagen bijvoorbeeld. De binnenkant van het provinciehuis vind ik mooi, maar al dat beton en glas aan de buitenkant... Kan dat niet opgefleurd worden? Waarom hangen er aan het balkonnetje van de commissaris geen bloemen? En het parkeerterrein voor het provinciehuis is tegenwoordig allemaal steen, vroeger was het groener. We moeten allemaal wat doen tegen de wateroverlast, dus waarom niet de tegels eruit en gras erin?’

image

ETAGE OMLAAG

image

ETAGE OMHOOG

50 JAAR PROVINCIEHUIS

Deel op social media