50 JAAR

PROVINCIEHUIS

Bewoners

aan het woord

'JE ZAL ER MAAR WERKEN'

- Jan Roosen


Ik heb hier 44 jaar gewerkt en heb anderhalf jaar geleden afscheid genomen met een receptie van honderdvijftig man in een veel te kleine kroeg. Dat was nog net voor de lockdown. Ik begon in 1975 in de bibliotheek, en ging daarna werken bij Voorlichting. Ik heb lange tijd het personeelsblad gemaakt en organiseerde met een vaste club vaak de theaterproducties en cabaretvoorstellingen in huis.

Spiegel


Een keer per jaar mogen de ambtenaren kritisch zijn over het beleid van het College van GS en de organisatie. Dat heet Spiegel, het eindejaar-cabaret. Heel soms wordt er ook wat met die kritiek gedaan en komt er een verbetering. Het gaat in een komische sfeer, maar heeft ook echt als doel om dingen te veranderen. Daar kijk ik met veel plezier op terug. Het laatste half jaar voor mijn pensioen

mocht ik aan een boek werken. ‘Je zal er maar werken’, is de titel. Het is een overzicht van bijna vijftig jaar personeelsblad PIB. Daarin staan interviews met mensen die hier werken. In het magazijn staan nog twee pallets vol boeken, omdat er door corona geen gelegenheid is geweest het officieel te presenteren. Daarom wil ik er nu vandaag graag een aan de commissaris overhandigen.'

DUIZENDEN MENSEN TEGEN HERINDELING

- Alex Brul


'Ik heb hier 28 jaar gewerkt. In oktober vorig jaar ben ik met pensioen gegaan. Ik herinner me de eerste keer dat ik hier kwam, vooral de hal imponeerde mij. Ik herinner me ook de vele protesten en demonstraties. Eén staat me in het bijzonder bij. De protesten tegen de herindeling in Zuidoost-Brabant in 2001. De hal stond vol met bewoners uit gemeentes die getroffen werden door de herindeling. Inwoners van Son waren om 4 uur in de ochtend lopend vertrokken en kwamen in de loop van de dag aan. Ze konden nauwelijks de hal meer in omdat er al meer dan duizend mensen binnen waren.

Herinneringen


Warme herinneringen heb ik ook aan de toneelvoorstelling Marmer waaraan ik mee heb gedaan. Daarin speelde ik koning Arthur. Een dialoog vond plaats onder de sterrenhemel, en dat was natuurlijk prachtig met die blauwe lichtjes in de hal.

Ik herinner me ook de feestavonden en sportdagen die ik mee heb mogen organiseren. We hadden jaarlijks een sportdag en liepen dan onder begeleiding van de Torentoeters verkleed naar de sportvelden hier vlakbij, want er was ook een prijs voor de mooist verklede club.'

EEN DODE VLEERMUIS IN DE TWIJFELBAK

- Betty Heesbeen


'Ik werk voor EcoSmart. Ik maak de prullenbakken leeg en zorg dat het papier goed afgevoerd wordt. Ik werk op onderste etages, op -1, 0 en 1. Voor de coronacrisis was echt druk. Dan liep ik vaak op de hakken van mijn voeten, nu is het rustiger. Ik ben wel blij dat er weer meer mensen binnen zijn. Het is echt een superbaan, en heb hier intussen veel vrienden en vriendinnen.

‘Ik ben hier thuis’


Ik ben een echte Bossche, geboren tegenover het provinciehuis. Daar heb ik altijd tegenop gekeken, want daar zitten de hoge mensen. Toen ik hier de eerste keer kwam binnenlopen om te solliciteren was ik hartstikke zenuwachtig, maar ik ben hier vanaf dag één thuis. Eerst werkte ik in de thuiszorg, maar ik kon er niet goed tegen dat ik iedere keer afscheid moest nemen van mensen die overleden. Na een zware operatie kon ik een uitkering krijgen, maar ik wilde niet thuiszitten. Dit was het eerste baantje dat ze me aanboden.

Eerst werkte ik via een uitzendbureau, nu heb ik een vast contract.We scheiden hier al het afval. Nog maar 5.4 procent is afval, de rest wordt gerecycled. We hebben overal aparte bakken voor en er is een twijfelbak. Die kijken we altijd goed na. Als er fruit inzit, haal ik dat er gewoon uit, maar een keer zat er een dode vleermuis in. De schoonmaak had die gevonden en wist niet wat ermee moest, dus hadden ze hem in de twijfelbak gegooid. Ik kreeg er bijna een hartverzakking van.'

image

ETAGE OMLAAG

image

ETAGE OMHOOG

VOLGENDE ARTIKEL >

50 JAAR PROVINCIEHUIS

Deel op social media