Foppe Weijer neemt afscheid

Zes jaar geleden werd Foppe Weijer getroffen door een herseninfarct. Nu heeft hij besloten te stoppen met zijn werk bij de provincie.

β€œEn nu ga je gewoon praten,” roept Linda. Ik trek mijn schouders op en kijk mijn vrouw vanaf de bank aan. Het valt me op dat ze best groot is als ze zo dichtbij me staat.
β€œO nee, dit is foute boel,” zegt ze, neemt de telefoon uit de oplader en snelt de kamer uit.
Ja, het is vast foute boel, denk ik en neem mijn koffiekop van de tafel. De meeste koffie loopt langs mijn rechtermondhoek op mijn trui. Zo begon zes jaar geleden mijn herseninfarct. Ik kon van het ene op het andere ogenblik geen geluid meer maken, geen woord meer zeggen en begreep pas na alle onderzoeken in het ziekenhuis, dat het echt foute boel was. Een gedeelte van mijn hersenen heeft een tijd lang geen zuurstof gekregen en is afgestorven. Het gedeelte dat zorgt voor het vinden van de woorden.

Teruggekomen

Na het eerste jaar met vallen en opstaan en heel veel maanden revalidatie ben ik toch teruggekomen op de werkvloer, in een verbouwd provinciehuis met open ontmoeting - en werkruimtes. Het verrassende van hersenen is dat ze nieuwe bedrading kunnen aanmaken om het functieverlies enigszins op te vangen, dat is mijn geluk geweest. Ik kan namelijk weer praten, maar heb daarbij wel een vertraging in de verwerking van informatie opgelopen. Geluid en visuele prikkels zijn redenen tot overmatige vermoeidheid en ernstige terugval.

Terug op de werkvloer had ik steeds mijn terugvallen en moest ik me ziekmelden of thuis gaan werken om rust te vinden en weer energie op te doen. Slapen ging uitermate lastig tot niet en mijn lichaam gaf steeds meer aan dat er fundamenteel anders geleefd moest worden. Vier jaren ben ik met vallen en opstaan redelijk overeind gebleven, maar in augustus 2017 heb ik opnieuw hulp moeten vragen bij het revalidatiecentrum en werd ik doorverwezen naar een nazorgtraject bij Hersenz, chronische nazorg bij Niet Aangeboren Hersenafwijkingen. De afgelopen twee jaar ben ik daar fulltime in therapie geweest en heb af en toe het provinciehuis bezocht voor een ontmoeting met jullie.

Mijn leven heb ik nu weer een beetje op orde gekregen, door een heel gestructureerd dagschema in een zo veel mogelijk prikkelarme omgeving, de moestuin, met weinig interactieve momenten. Een heel verschil met de sociale contacten die ik vroeger had. Maar ik mag zeggen een moestuin, de zaadjes, de plantjes, het verjagen van de muizen, slakken, vogels, heeft ook wel wat. Het levert in ieder geval heerlijke verse groenten en vruchten op.

Afscheid

Het betaalde werkzame leven moet ik helaas achter me laten. Vandaar het afscheid via dit bericht, dank je wel voor jullie aandacht, persoonlijke contact en samenwerking met mij de afgelopen 19 jaar. Ik heb velen van jullie ontmoet bij ICT- projecten, als teamleider, als afdelingshoofd ICT, bij het bedrijfskoor, als lid van de personeelsvereniging met de natuurwandelingen en PV reisjes, bij de carnavalsvrijdag, bij de Technisch Componenten Overleggen en bij alle uitjes in Rode Pimpernel, de Unie of Terminus. Ja, een herseninfarct is zeker foute boel. Maar Linda en ik weten nu dat met loslaten, doorzettingsvermogen, acceptatie, inzicht en verandering van rol in het leven, er ook weer nieuwe mogelijkheden ontstaan om plezier te hebben en te genieten.


Foppe Weijer|Fotografie: John Claassen