Trouw, traditie en toekomst: de stille kracht van Sint-Catharinadal

Al eeuwenlang houden ze dapper stand, de zusters van Sint-Catharinadal. Oorlogen, crisistijden, maatschappelijke verschuivingen… steeds opnieuw vonden de zusters een manier om door te gaan. In 2012 diende zich opnieuw zo’n moment aan. De vraag was simpel, maar allesomvattend: hoe blijven we hier? En vooral: hoe bereiken we dat op een manier die past bij wie we zijn?

Zuster Maria Magdalena stond daarbij voorop. Ze trad in 1979 in het klooster en is hier sinds 2002 priorin (kloosteroverste). Ze noemt zichzelf met een glimlach “moeder en manager”. Met beide benen in de eeuwenoude traditie, én met open ogen voor de wereld van nu.

Van Wouw naar Oosterhout

“We zijn de enige gemeenschap met alleen vrouwen,” vertelt zuster Maria Magdalena trots. “Nooit groter dan zestig, en nooit kleiner dan één.” De wortels gaan terug tot 1271. In Wouw werden de zusters toen opgenomen als zelfstandige vrouwengemeenschap in de Orde van Prémontré. Na de Sint-Aagtenvloed vluchtten de zusters in 1295 naar Breda, waar ze ruim 350 jaar verbleven. In 1647 vonden ze hun nieuwe onderkomen in Oosterhout, waar ze vandaag nog altijd wonen en werken.

“We voelen ons deel van een lange lijn van vrouwen die trouw bleven aan hun roeping en meegroeiden met de tijd. Wat zij begonnen, willen wij voortzetten. Het verhaal van toen verder schrijven, in de taal van nu. Dat is waar we in 2012 opnieuw voor kozen.”

“De wijnstok is voor ons meer dan landbouw. Het is een symbool van onze spiritualiteit”

Van kunstatelier naar wijngaard

In die tijd liepen de inkomsten van het kunstatelier terug. De zusters beseften dat zij hun eeuwenoude plek alleen konden behouden als ze opnieuw durfden te vernieuwen. Samen gingen ze in gesprek: over hun identiteit, hun roeping en de toekomst van het klooster. Het antwoord kwam in een onverwachte vorm: een wijngaard. “De wijnstok is voor ons meer dan landbouw. Het is een symbool van onze spiritualiteit. Christus als wijnstok, wij als ranken. Allemaal met elkaar verbonden.”

Het plan groeide uit tot een breed concept: een wijngaard met wijnmakerij, winkel, restaurant, gastenverblijven en een leer-/inspiratiehuis. Inmiddels werken op het domein meer dan 130 vrijwilligers, komen er scholieren op excursie, bedrijven op teamdag en toeristen voor een rondleiding of overnachting. Bijzonder is dat er ook mensen werken met een afstand tot de arbeidsmarkt. Zij zijn aan de slag in de wijngaard en de groenvoorziening.

Steun voor een kwetsbare businesscase

Om het plan te realiseren, zochten de zusters ondersteuning bij de provincie Noord-Brabant. Geen eenvoudige businesscase, maar het erfgoedbelang en de maatschappelijke betekenis gaven de doorslag. Het complex is namelijk een Rijksmonument met hoge cultuurhistorische waarde. Het maakt deel uit van ‘De Heilige Driehoek’ en is daarmee beschermd dorpsgezicht. Daarbij is de kloostergemeenschap de oudste die onafgebroken in Nederland is blijven voortbestaan, met een heel bijzondere geschiedenis (zoals vervolging in de Spaanse oorlog én speciale bescherming door het Huis van Oranje Nassau).

Het Ontwikkelbedrijf verstrekte een lening van 2,7 miljoen euro. Er werd rekening gehouden met het risico dat de lening niet volledig zou worden terugbetaald. Uiteindelijk is afgesproken dat terugbetaling pas in 2030 hoeft te beginnen, met een zeer lage rente.

De samenwerking bracht niet alleen financiële ruimte, maar ook begeleiding. Gesprekken met adviseurs hielpen de zusters om keuzes te maken. “De mensen van de provincie dachten mee en stelden vragen waar wij zelf nog niet bij stilstonden. Past dit bij jullie levenswijze? Wat zijn de gevolgen op lange termijn? Dat was spannend, soms confronterend, maar ook enorm leerzaam. Daarvoor zijn we de provincie zeer dankbaar. Er was geen afstand, maar betrokkenheid,” vertelt zuster Maria Magdalena.

“Het gaat om trouw: aan elkaar, aan onze roeping, en aan de samenleving van vandaag én morgen”

Een teken uit de diepte

Tijdens het archeologisch onderzoek voorafgaand aan de herontwikkeling, gebeurde iets bijzonders. Gravers vonden net buiten de kloostermuren een gebroken rad. Voor de zusters was het meteen duidelijk: het rad is het symbool van hun beschermheilige, Sint Catharina van Alexandrië. Zij leefde in de derde eeuw en weigerde haar geloof af te zweren. Ze werd veroordeeld tot de marteldood op een rad. Volgens de overlevering brak het rad voordat het haar kon verwonden. “Voor ons voelde dat als een teken,” vertelt zuster Maria Magdalena. “Alsof er gezegd werd: ga door, jullie zijn op de juiste weg.” Het wiel is geconserveerd en kreeg een mooie plek in het wijnhuis.

Kracht van verbondenheid

Inmiddels zijn de wijnen geoogst, is het inspiratiehuis geopend en groeien de bezoekersaantallen. Maar de echte oogst is minder tastbaar. “We doen dit niet voor de wijn,” zegt zuster Maria Magdalena. “Het gaat om trouw: aan elkaar, aan onze roeping, en aan de samenleving van vandaag én morgen.”

Deel deze pagina via